ဘ၀တူရိယာ

၁၉၉၅ခုနွစ္ နို၀င္ဘာလ ၁၈ရက္ေန့ မွာ တေယာဆရာ အစ္(ထ္)ဇာ့(ခ္)ပါး(လ္) မယ္(န္) ဆိုသူဟာ နယူးေယာက္ၿမိဳ့၊ လင္ကြန္းဗဟို ဌာနရဲ့ ခန္းမေဆာင္ စင္ေပၚကို တက္လာပါတယ္။ တေယာတီးၿပီး ေဖ်ာ္ေၿဖဖို့ပါ။ ပါးလ္မယ္ရဲ့ေဖာ္ေၿဖပြဲကို ႀကည့္ရူသူေတြ အတြက္ကေတာ့ ပါး(လ္)မယ္(န္) တစ္ေယာက္ စင္ေပၚကိုတက္လာတယ္ဆိုတာကပဲ သူ့အတြက္ကေတာ့ ဧရာမ ေအာင္ၿမင္မူႀကီး တစ္ရပ္လို့ နားလည္ထားႀကပါတယ္။ ပါး(လ္)မယ္(န္)ဟာ ကေလးဘ၀ကတည္းက ပိုလီယိုအေႀကေသေရာဂါ ခံစာခဲ့ရသူၿဖစ္တဲ့ အတြက္ သူေၿခေထာက္နွစ္ဖက္လံုး မသန္ပါဘူး။ ခ်ိုင္းေထာက္နွစ္ဖက္ သံုးၿပီးလမ္းေလွ်ာက္နိုင္တဲ့သူပါ။ အဲေတာ့ကာ စင္ၿမင့္ေပၚကသူ တေယာထိုးမယ့္ ေနရာေရာက္တဲ့အထိ တစ္လွမ္းခ်င္း နာနာက်င္က်င္၊ပင္ပင္ပန္းပန္း ေလွ်ာက္ေနတဲ့သူ့ကို ႀကည့္ၿမင္ေနရတာကိုက ပရိတ္သတ္ရဲ့၇င္ထဲမွာ မခ်ိတင္က ၿဖစ္ခ်င္စရာပါ။

သည္လုိနဲ့ သူထုိင္မယ့္ထုိင္ခုံဆီ ေရာက္မယ့္အထိ ပင္ပန္းဆင္းရဲၾကီးစြာ ေလွ်ာက္လာခဲ့ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကုလားထုိင္မွာ ၀င္ထုိင္လုိက္ တယ္။ သူ့ခ်ဳိင္းေထာက္ေတြကုိလည္း ၾကမ္းေပၚကုိ ညင္ညင္သာသာ ခ်လုိက္တယ္။ သူ့ေျခေထာက္ေတြကုိ သုိင္းျပီးထိန္းထားတဲ့ သတၱဳကြင္းေတြ၊ တန္းေတြကုိလည္း ျဖည္လုိက္ျပီးတဲ့ေနာက္ ေျခတစ္ဖတ္ကုိေနာက္ကုိ ဆုတ္၊ က်န္တဲ့တစ္ဖတ္ကုိ ေရွ႕ကုိဆန့္လုိက္ပါတယ္။

အဲ….ျပီးေတာ့ ကုန္းတဲ့ျပီး ၾကမ္းေပၚမွာ ခ်ထားတဲ့တေယာေလးကုိ ေကာက္ယူလုိက္ပါတယ္။ တေယာကုိ သူေမးေအာက္မွာ ေနရာခ်ျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ နရီဆရာကုိ ေခါင္းဆက္ျပလုိက္ျပီး သူတေယာကုိ စ ထုိးပါေတာ့တယ္။

ပါးလ္မယ္န္ ရဲ့တင္ဆက္မွဳကုိ ယဥ္ပါးျပီးျဖစ္ေနတဲ့ ပရိတ္သတ္ဟာ သူလုပ္သမွ် အစဆုံးကုိ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ပဲၾကည့္ေနခဲ့ၾကတာပါ။ သူစင္ေပၚကုိတက္လာတာ၊ ခ်ဳိင္းေထာက္ေတြခ်တာ၊ ေျခေထာက္ကုိ သုိင္းထားတဲ့ကြင္းေတြကုိျဖည္တာ၊ တေယာကုိ ယူတာအထိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ့ၾကည့္ေနခဲ့ၾကျပီး သူလည္း တေယာစထုိးရာ သူ့ဂီတမွာ ခ်က္ခ်င္းလုိလုိ နစ္ေမ်ာသြားပါေတာ့တယ္

ဒါေပမယ့္ အဲသည္ေန့က ပြဲမွာေတာ့ လြဲခ်က္တစ္ခုက ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ေတးသြားေတြကုိ တီးခါစပဲ ရွိပါေသးတယ္၊ သူ့တေယာရဲ့ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းဟာ ေထာင္းခနဲ့ ျပတ္သြားတာကုိ ပရိတ္သတ္ေတြအားလုံး ၾကားလုိက္ရပါတယ္။ ၾကားဆုိ ၾကိးျပတ္တဲ့အသံက ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ခန္းမေဆာင္ထဲမွာ ေသနတ္သံလုိ ဟိန္းျပီး ထြက္လာခဲ့တာကိုး။

ၾကိဳးျပတ္သြားျပီဆုိတာ ေသခ်ာလွသလုိ ပါးလ္မယ္န္ အတြက္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆုိတာလည္း ေသခ်ာလုိ့ေနပါတယ္။

သူအေနနဲ့ ေျခေထာက္သုိင္းတဲ့ကြင္းကုိ ျပန္တပ္၊ ခ်ဳိင္းေထာက္ေတြကုိ ေကာက္ယူ၊ ျပီးေတာ့ စင္ျမင့္ေပၚကေန တစ္လွမ္းခ်င္း ျပန္ဆင္းျပီး တျခား တေယာ တစ္လတ္ကုိ ရွာ၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ျပတ္သြားတဲံၾကိဳးေနရာမွာ အစားထုိးဖုိ့ ေနာက္ထပ္ၾကီဳးတစ္ေခ်ာင္းကုိ ရွာရမွာပဲေလ။

ဒါေပမယ့္ ပရိတ္သတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိ သူက မလုပ္ဘူး။ ပါးလ္မယ္န္က ခဏေတာ့ ျငိမ္သြားတယ္။ မ်က္စိေတြကုိတစ္ခ်က္မွိတ္ လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ နရီဆရာကုိ အခ်က္ေပးျပီး သူ့ေတးသြားေတြကုိ အစကျပန္စတယ္။ သူ့ကုိပံ့ပုိးေပးေနတဲ့ သံစုံတီး၀ုိင္းဆီက ေတးသံေတြ ထြက္ေပၚလာသလုိ သူလည္း ေရာက္ေနတဲ့ေနရာကေန သူ့တေယာသူ ဆက္ထုိးေနပါေတာ့တယ္။ တေယာဆီက ထြက္လာတဲ့အသံမွာတင္ သူဟာဂီတကုိ ဘယ္ေလာက္ျမတ္ႏုိးတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ ကၽြမ္းက်င္တယ္ဆုိတာကုိ ခံစားရေနသလုိ ခါတုိင္း တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ လက္သံကုိလည္း ပရိတ္သတ္ေတြၾကားေနရပါတယ္။

သံစုံတီး၀ုိင္းမွာ တေယာကုိ ၾကိဳးေလးသုံးေခ်ာင္းတည္းနဲ့ ဘယ္လုိမွ တီးလုိ့မျဖစ္နုိင္ဘူးဆုိတာ လူတုိင္းသိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိတယ္၊ ခင္ဗ်ားလည္းသိတယ္၊ လူတုိင္းသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲသည္ညကေတာ့ ပါးလ္မယ္န္ က မသိေတာ့ဘူး၊ သိေအာင္လည္း မၿကုိးစားေတာ့ဘူး။

သူတီးခတ္ေနတာကုိၿကည့္ျပီး တီးေနတဲ့ ေတးသြားရသလုိ မပ်က္စီးေအာင္ ရွိေနတဲ့ ၿကိုးသုံးေခ်ာင္းတည္းနဲ့ လွလွပပေလး ျပဳျပင္တီးခတ္ဖုိ့ တစ္ရံမလပ္ စိတ္ကူးေနတာကုိ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ျမင္ေနရတယ္။ တစ္ေနရာမွာဆုိရင္ တေယာၿကုိးေတြကုိ လုံးလုံး ညွိမထားဘဲမ်ား တီးေနသလား ေအာက္ေမ့ရေလာက္ေအာင္ သူ့တေယာဆီက အသံဆန္းေတြ ထြက္လာတယ္။ အသံဆန္းသာ ျဖစ္ေနတာ၊ အသံေၿကာင္ေတြေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

သီခ်င္းလည္းဆုံးေရာ ခန္းမတစ္ခုလုံးဟာ အပ္က်သံေတာင္ မၾကားရေလာက္ေအာင္ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္လုိ့ေနတယ္။ ပရိတ္သတ္ မင္သက္မိသြားတာေလ။ ခဏေလးေနေတာ့မွ ပရိတ္သတ္အားလုံးဟာ မတ္တတ္ ထရပ္ျပီး လက္ခုပ္ၾသဘာ ေပးက်ပါေတာ့တယ္။ ဇာတ္ရုံတစ္ခုလုံးရဲ့ေနရာအႏွံ့က ေပၚထြက္ေနတဲ့ လက္ခုပ္သံဟာ တစ္ခန္းလုံးမွာ ေသာေသာကုိ ညံ့လုိ့ပါ။

လူတုိင္း မတ္တတ္ရပ္ျပီး လက္ခုပ္လည္းတီး၊ အသံထြက္ျပီးလည္းခ်ီးက်ဴး၊ လက္ေခါက္ေတြလည္း မွဳတ္ရင္း သူ့ရဲ့ေအာင္ျမင္မွဳကုိ ေထာပနာျပဳေနၾကပါေတာ့တယ္။

ပါးလ္မယ္န္ ကေတာ့ ျပဳံးေနေလရဲ့။ သူနဖူးေပၚက ေခၽြးစေလးေတြကုိ သုတ္လုိက္းျပီးမွ သူတေယာထုိးတဲ့ ဘုိးတံကုိ ေျမွာက္ျပီး ပရိတ္သတ္ကုိ ျငိမ္သတ္ဖုိ့ အခ်က္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ပရိတ္သတ္ကလည္း ျငိမ္က်သြားတဲ့ အခါမွာေတာ့ သူက ၿကြား၀ါတဲ့ေလသံ၊ ဘ၀င္ခုိက္ေနတဲ့ေလသံ တစ္စက္မွ မပါဘဲ ေအးေဆး တုိးသက္စြာ ေျပာပါတယ္။

“တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ကုိယ္မွာက်န္ေနတာေလး၊ ရွိေနတာေလးနဲ့တင္ ေတးသြားတစ္ခုကုိ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေအာင္ ဖန္တီးႏုိင္သလဲဆုိတာ စမ္းသပ္ရွာေဖြၾကည့္ဖုိ့က အႏုပညာသမားရဲ့ တာ၀န္မဟုတ္ဘူးလားဗ်ာ..တဲ့”

ဟား….

အင္မတန္တာသြားတဲ၀ါက်ပါ။

အဲသည္.အခ်ိန္ကစၿပီး သူ.စကားဟာ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲ အသည္းထျမွာ ခိုင္ခိုင္ႀကိး စြဲေနပါေတာ.တယ သည္စကားဟာ ဘ၀ရဲ.အဓိပၸယ္ဇြင္.ဆိုခ်က္ေရာ မျဇစ္နိုုင္ဘူးလား။အနုပညာသမားေတြနဲတင္ ဆုိင္တာမဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ့အားလုံးအတြက္ သည္စကားက အသုံးတည့္မေနဘူးလား။

ပါးလ္မယ္န္ဟာ သူဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ ၾကဳိးေလးေခ်ာင္းတပ္တေယာေလးနဲ့ တီးခတ္ဖုိ့ တစ္ခ်ိန္လုံးစိတ္ကူးျပင္ဆင္ေနခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိမွထင္မထားတဲ့အခ်ိန္၊ ပြဲအလယ္တည့္တည့္က်ခါမွ ၾကဳိးတစ္ေခ်ာင္းက ျပတ္သြားျပီး သူ့တေယာမွာ ၾကိဳးသုံးေခ်ာင္းပဲက်န္ေတာ့တဲ့ အေနထားကုိ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။

သူဟာအဲသည္ က်န္တဲ့သုံးေခ်ာင္းနဲ့ပဲ ေတးသြားကုိ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ဆက္တီးခ့ဲပါတယ္။ အဲလုိတီးလုိက္လုိ့ ထြက္လာတဲ့ သူလက္သံဟာ ခါတုိင္းထက္ေတာင္ ပုိလွေနတယ္၊ ပုိခမ္းနားေနတယ္၊ ပုိျပီးအမွတ္ရစရာ ေကာင္းေနတယ္၊ ခါတုိင္းၾကဳိးေလးေခ်ာင္းအျပည့္အစုံနဲ့ သူတီးခဲ့သမွ်ထက္ အပုံၾကီးေတာင္ သာေနတာကုိ အဲသည့္ညက ပရိတ္သတ္အားလုံးသိၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ့တစ္ဦးစီရဲ့ဘ၀မွာလည္း ေတးသြားေလးေတြကုိ တီးခတ္ဖန္တီးေနၾကတာပါ။ ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ့မွာ ရွိသမွ် ျပည့္ျပည့္စုံစုံ အေနအထားနဲ့တီးၾကတာေပါ့။ အဲလုိမွမျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ့မွာ ရွိသမွ်၊ ကုန္သမွ် ၾကဳိးေလးေတြနဲ့ပဲ အသာယာဆုံး အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ဆက္တီးဖုိ့က ကၽြန္ေတာ္တုိ့ တာ၀န္ပဲမဟုတ္ပါလား။

ဘ၀ဆုိတာ တေယာလုိ၊ စႏၵယားလုိ တူရိယာတစ္ခုခုနဲ့အလား သ႑ာန္တူလွပါတယ္။ ကုိယ့္ဘ၀က ဘာသံထြက္လာမလဲဆုိတာ ကုိယ္တီးတဲ့ အေပၚမွာသာ လုံး၀မူတည္ေနပါတယ္။ ကုိယ္က ဘီလူးဆုိင္းတီးရင္း ဘီးလူးဆုိင္းပဲထြက္မွာ၊ ကုိယ္က ေတးထပ္တီးရင္ ေတးထပ္ပဲ ထြက္မွာပါ။ လြမ္းေမာဖြယ္ေတးသြားဆုိေပမယ့္ ကုိယ္က ေဆာင့္ၾကီး ေအာင့္ၾကီး တီးေနမိျပန္ရင္လည္း ဘယ္သူကမွ လြမ္းၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

သည္ဇာတ္လမ္းမွာေတာ့ က်န္သမွ် ၾကဳိးေလး သုံးေခ်ာင္းနဲ့ေတာင္အေကာင္းဆုံး၊ အလွဆုံးေတးသြားတစ္ခု ဖန္တီးႏုိင္တာကုိ ပါးလ္မယ္န္ က လက္ေတြ့ျပခဲ့ပါျပီ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ့လည္း ဘ၀ေတးသြားကုိ အေကာင္းဆုံး၊ အလွဆုံးျဖစ္ေအာင္ ရတတ္သမွ် ၊ က်န္ေနသမွ် ၾကဳိးေလး သုံးေခ်ာင္းနဲ့ အသက္ရွိသမွ် ၾကဳိးစားတီးခတ္ၾကရဦးမွာပါ။

အတၱေက်ာ္
( Jack Riener’s Playing A Violin With Three Strings)