ဒီလမ္းေလးေပါ့
ကၽြန္မရဲ႕ခ်က္ျမွဳပ္ အိမ္ခပ္ႏုပ္ႏုပ္ေလးရွိတာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
လမ္းေလွ်ာက္ပ်ဳိးတဲ့ကၽြန္မကို သူပဲေက်ာပိုးေပးခဲ႔တာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
ကၽြန္မအတြက္ ဒုတိယအိမ္ျဖစ္ခဲ႔တာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
ငယ္ဘဝေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြကို တစ္သက္မေမ့ေစခဲ့တာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
ညဥ့္နက္ေနလည္း လူမျပတ္တာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
မိုးရြာရင္ေရျမဳပ္ ေႏြအခါဆိုဖုန္ေတြထုတ္ထုတ္ေပးခဲ႔တာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
ေဆာင္းမနက္ခင္းေတြတိုင္း အိမ္တခ်ဳိ႕ေရွ႕မွာမီးဖို္ေလးေတြနဲ႔ေႏြးခဲ႔တာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
လသာညေတြကို အရသာအျပည့္ေပးခဲ႔တာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
ဝါတြင္းအပတ္စဥ္အရုဏ္ဦးမွာ ဘြေႏၲာေအာ္သံညံစီခဲ့တာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
ညဘက္မွလြမ္းအားတဲ့ ခံုတန္းလ်ားတီးဝိုင္းေတြရွိတာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
သန္းေခါင္သန္းလြဲ ရန္ပြဲေတြထထႏႊဲၾကတာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
ရန္ျဖစ္လည္းျပန္ခ်စ္ၾကတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းေကာင္းေတြရွိတာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
အျပင္ခဏတျဖဳတ္သြား တံခါးေသာ့အဟုတ္ခတ္စရာမလိုတာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
ကေလးကေလးခ်င္း ထိန္းေက်ာင္းလာခဲ႔ၾကတာ။
ဒီလမ္းေလးေပါ့
သာေရးနာေရး လက္မေႏွးတာ။
ဒီလမ္းေပၚမွာ
ေပ်ာ္ရႊင္ခုန္ေပါက္ကစားဖူးသလို
အလိုမက်လို႔ ေဆာင့္ေအာင့္လည္းနင္းခဲ႔ဖူးတယ္။
ဒီလမ္းေပၚမွာ
မ်က္ရည္က်ဖူးသလို
အရယ္ေတြလည္း ေဝမွ်ခဲ႔ဖူးတယ္။
ဘယ္ေနရာကိုပဲသြားသြား ဒီလမ္းေလးထဲ
ျပန္ၿပီးေျခခ်မိျပီဆိုတာနဲ႔ လံုျခံဳစိတ္ခ်သြားမိတာ အျမဲတမ္းပဲ။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ 26ႏွစ္လံုးလံုး ဒီလမ္းေလးကိုေျခခ်ခြင့္ရေနဆဲမို႔
တစ္ေယာက္တည္းေတြးရင္း အေက်နပ္ႀကီးေက်နပ္မိေနေတာ့တယ္။
လဲ့သဥၨာ
