စည္းကမ္း ဆိုတာနဲ႕ သိၾကမွာပါ။ ရံုးမွာလဲ ရံုးစည္းကမ္း၊ အိမ္မွာလဲ အိမ္စည္းကမ္း၊ ေက်ာင္းမွာလဲ ေက်ာင္းစည္းကမ္း ဆိုတာရွိပါတယ္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ တုိ႕၊ ကြမ္းမစားရတုိ႕၊ ဘာမလုပ္ရ၊ ညာမလုပ္ရတို႕ အေဆာင္မွာေနတဲ့ သူေတြဆုိရင္ ပိုၿပီးသိၾကမွာပါ။ ည ဘယ္အခ်ိန္အေဆာင္ပိတ္မယ္တုိ႕၊ ဧည့္ေတြ႕ခ်ိန္က ဘယ္အခ်ိန္တုိ႕ စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ၊ အခုေျပာခဲ့တာေတြက ခ်မွတ္ထားတဲ့စည္းကမ္းေတြေပ့ါဗ်ာ.. ၊ လူတစ္ခ်ိဳ႕က ခ်မွတ္ထားတဲ့စည္းကမ္းေတြကို ခ်မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ လိုက္နာက်ေပမယ့္ အျခားေနရာေတြမွာ ဥပကၡာ ျပဳတတ္ၾကတယ္။ အမွိဳက္မပစ္ရ ဆုိတဲ့ ေနရာမွာ အမွိဳက္မပစ္ၾကဘူး ဒါေပမယ့္ တျခားေနရာေတြမွာ ထင္သလို စြန္႔ပစ္တတ္ၾကတယ္။
ဒါကလဲ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မဟုတ္ေလေတာ့ အဲဒီစြန္႔ပစ္တဲ့ေနရာမွာ အမွိဳက္ေတြကေန အနံ႕ဆုိးေတြထြက္လာတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့လူေတြ ဒုကၡေရာက္တာေပါ့ဗ်ာ။ ကိုယ္နဲ႕မဆိုင္ဘူးလို႕ေတာ့ မေတြးေစခ်င္ပါဘူး။ လူမႈေရးအသိစိတ္ဓာတ္နဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စည္းကမ္းလိုက္နာတဲ့ အသိေလးနဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွိဳက္ကို မဆင္မျခင္ မပစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕က ေရႊတိဂံုဘုရားမွာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ ယူတဲ့သူေတြအမ်ားႀကီးပဲ။ အေအးတိုက္တဲ့သူေတြ၊ စတုဒိသာေကြ်းတဲ့သူေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဘုရား ရင္ျပင္ေတာ္ တက္မဲ့ ေလွ်ာက္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေသာက္ၿပီးသား ပလပ္စတစ္ခြက္ေတြ စြန္႔ပစ္ထားတာလဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ အမိႈက္မ်ားကို အမိႈက္ေတာင္းတဲ့စြန္႔ပစ္ၾကပါလို႕ ကုသုိလ္ယူတဲ့သူေတြက ေအာ္ေျပာၾကေပမဲ့လဲ မရပါဘူး။ အေအးေတြကို ေသာက္ခ်င္သလိုေသာက္ၿပီး ေသာက္ၿပီးသားခြက္ေတြကို စြန္႔ပစ္ခ်င္တဲ့ေနရာ စြန္႕ပစ္ၾကတာကေတာ့ ရင္ျပင္ေတာ္ေလွ်ာက္လမ္းမွာ ညစ္ပတ္ကုန္တာေပါ့။ အမိႈက္မပစ္ရလို႕ စာကပ္မထား ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္လဲ အမွိဳက္မပစ္ရလုိ႕ စာကပ္မထားတုိင္း အမိႈက္ပစ္ရမဲ့ေနရာမဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲ ၀င္ရင္ ဘာေၾကာင့္ ဖိနပ္ခြ်တ္တာပါလဲ၊ ေက်ာင္းထဲမွာ ဖိနပ္မစီးရလုိ႕ စာကပ္မထားပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိဘေတြငယ္ငယ္က ေျပာခဲ့သလို ငရဲႀကီး လိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ေၾကာက္လို႕ ဖိနပ္ခၽြတ္တာပါ(ကြ်န္ေတာ့္အျမင္)။ အသက္ေတြ ႀကီးလာေတာ့ ငရဲႀကီးတာမႀကီးတာေတြ မသိေတာ့ဘူး၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲ၀င္ ရင္ ဖိနပ္ခြ်တ္တာ အက်င့္ျဖစ္သြားတာေပ့ါဗ်ာ။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ စည္းကမ္းေလးတစ္ခုသတ္မွတ္ ၿပီးသားျဖစ္သြားလို႕ပါ။ အဲဒီလိုပါပဲ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႕ အားလံုးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ စည္းကမ္းေလး ရွိခဲ့ၾကရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲလို႕ ေနာ္……
No comments:
Post a Comment