လြန္ခဲ့တဲ့သုံးေလးႏွစ္ကလူမွဳဆက္ဆံေရး ရက္တုိသင္တန္းတစ္ခုတက္ျဖစ္ခဲ့ရင္းနဲ႕ ၾကဳံခဲ့ရတာေလးပါ။
တစ္ရက္မွာ သင္တန္းနည္းျပက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို အထူးအဆန္း တစ္ခု လုပ္ခုိင္းပါတယ္။ အတိတ္က ကုိယ့္အျပဳအမူ တစ္ခုခု ေၾကာင့္ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ ရွက္ရြံ႕ေနရတာ၊ အားနာေနရတာ၊ အျပစ္ရွိတယ္လုိ႕ ခံစားေနရတာ မျပီးျပတ္ေသးဘူးလုိ႕ ယူဆရတာ၊ ေနာင္တ ရတာေတြကုိ စာရင္းခ်ၾကည့္ၾကစမ္းပါတဲ့။
ေနာက္တစ္ပတ္က်ေတာ့ အတန္းေရွ႕ထြက္ျပီး ကုိယ္ခ်ထားသမွ် စာရင္းကုိ ေအာ္ဖတ္ခ်င္တဲ့သူရွိရင္ ထြက္ဖက္ေပးၾကပါလုိ႕ နည္းျပဆရာက ဖိတ္ေခၚလုိက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါက လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ပုဂၢလိကဘ၀ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ကုိယ္ေရး ကုိယ္တာေတြပါပဲ။
ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ့အတန္းထဲက လူစုထဲမွာ ကုိယ့္ေပါင္ကုိယ္လွန္ေထာင္းရဲတဲ့သူေတြ အလွ်ဳိလွ်ိဳေပၚလာတယ္။
သည္လုိနဲ႕ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ေအာ္ေအာ္ဖတ္သြားေနတုန္းပဲ ကၽြန္ေတာ္ဘာသာ ျပဳစုထားတဲ့ “အတိတ္ေၾကြး” စာရင္းကလည္း ရွည္သထက္ရွည္လာပါတယ္။ သုံးပတ္တိတိၾကာခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စာရင္းထဲမယ္ ေႏွာင္းေနာင္တ ျဖစ္ရပ္စာရင္းက အမွတ္စဥ္ ၁၀၁ အထိေတာင္ ေရာက္လုိ႕လာပါေတာ့တယ္။
သည္အခ်ိန္ၾကေတာ့ နည္းျပဆရာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိ အၾကံေပးတယ္။ အဲသည့္အတိတ္ေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ျပီး ျပဳျပင္သင့္ ျပဳျပင္ ပါ။ ေတာင္းပန္သင့္ေတာင္းပန္ပါ။ မွားေနတာဆုိရင္လည္း အမွန္ကုိေရာက္ေအာင္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္တည့္မတ္ယူသင့္ ယူပါတဲ့။
သူ႕နည္းက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ လူမွဳဆက္ဆံေရးအစြမ္းအစေတြကုိ ဘယ္လုိမ်ား တုိးတက္လာမွာပါလိမ့္လုိ့ ကၽြန္ေတာ္တႏုံ႕ႏု႔ံေတြး ေနမိခဲ့တယ္။ အဲသလုိေတြးေနရင္းနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ထဲက လူပုဂၢဴိလ္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ကစိမ္းေနသလုိၾကီး ခံစားလာ ရတယ္။
ေနာက္တစ္ပတ္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ ထုိင္ေနသူက သူ႕အထုပ္သူ႕ ျဖည္ပါရေစဆုိျပီး အတန္းကုိ အခုလုိေျပာျပပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕စာရင္းကုိ ျပဳစုေနတုန္းမွာပဲ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျပန္သတိရသြားတယ္ဗ်။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အုိင္၀ုိ၀ါျပည္နယ္က ျမဳ႕ိေလးတစ္ျမဳ႕ိမွာ လူလားေျမာက္ခဲ့တာပါ။ ျမဳိ႕မွာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လုိ လူငယ္လူရြယ္ေတြအတြက္ အင္မတန္မုန္းစရာ ေကာင္းလွတဲ့ရဲသားၾကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ အဲသည့္ရဲၾကီးနာမည္က ဦးညဳိတဲ့။
တစ္ညက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တုိင္ပင္ၾကတယ္။ ရဲၾကီးဦးညဳိကုိ ဒုကၡေပးဖုိ႕ေပါ့။ ဒါနဲ႕ဘီယာသုံးေလးခြက္ ေသာက္ျပီး ရဲေဆးတင္၊ ျပီးေတာ့ ေဆးနီတစ္ဘူးရွာ၊ ျပီးေတာ့ ျမဳိ႕လယ္ေကာင္မွာရွိတဲ့ ေရစင္ၾကီးေပၚမွာတက္တဲ့ျပီး အနီေရာင္ေတာက္ ေတာက္နဲ႕ ေရတုိင္ကီေပၚမွာ ေရးခ်လုိက္တယ္။ ရဲသားလုပ္တဲ႕ ဦညဳိဟာ မိန္းမရႊင္က ေမြးတာပါ လုိ႕။
ေနာက္တစ္ရက္ မနက္လည္းက်ေရာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေရးသားထားတာကုိ တစ္ျမဳိ႕လုံးျမင္ၾကျပီး အုတ္ေအာ္ေသာင္းေသာင္း ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာပဲေပါ့။
ေနာက္ႏွစ္နာရိေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕သုံးေယာက္လည္း ရဲၾကီးဦးညဳိရဲ႕ ရုံးခန္းထဲ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က အဲသည္စာတန္းကုိေရးခဲ့ပါတယ္လုိ႕ ၀န္ခံၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေျဖာင့္ကြယ္ ကြယ္လုိက္တယ္။ လိမ္လုိက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ၀န္ခံေနမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိလည္း ဘယ္သူမွ မသကၤာမျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။
အဲသည္ကေန ႏွစ္ေပါင္း ၂၇ ႏွစ္ၾကာတဲ့ ကေန႕အခ်ိန္ထိ ရဲၾကီးဦးညဳိရဲ႕နာမည္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕စာရင္းထဲမွာ ထင္းထင္းၾကီးၾကီး ရွိေနတုန္းပဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လူၾကီးျဖစ္လာခဲ့ျပီ။ ဦးညဳိတစ္ေယာက္လည္း ကေန့ထက္တုိင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိမွရွိပါ့ဦးမလားမသိလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိတဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာေနလုိ႕မေကာင္းခ်င္ေတာ့ဘူးဗ်။
ဒါနဲ႕ စေနေန႕ကေတာ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္လည္း အုိင္အုိ၀ါျပည္နယ္က ဇာတိျမဳိ႕ကုိ လွမ္းဖုန္းဆက္ျပီး တယ္လီဖုန္းစုံစမ္းေရးဌာနကုိ လွမ္းေမးမိသြားရပါတယ္။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဦးညဳိရဲ႕နာမည္က တယ္လီဖုန္းစာအုပ္ထဲမွာ ရွိေနတယ္။ ဒါနဲ႕ သူ႕ဖုန္းနံပါတ္ကုိ ေတာင္းျပီးခ်က္ခ်င္းပဲ ဦးညဳိဆီ ဆက္လုိက္ပါတယ္။
ေလးငါးခ်က္ျမည္ျပီးေတာ့ ဟယ္လုိ ဆုိတဲ့ ထူးသံ ၾကား၇တယ္ဗ်။ ရဲၾကီးဦးညဳိပါလားခ်င္ဗ်ာ လုိ႕ကၽြန္ေတာ္ကေမးလုိက္ေတာ့ တစ္ဖက္က တစ္ေအာင့္ေလာက္တိတ္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ဟုတ္ပါ့ဗ်ား လုိ႕ျပန္ေျဖတယ္။
ေၾသာ္..ကၽြန္ေတာ္ ဂ်င္မီကုိကုိပါ။ ဟုိး လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္တုန္းက ျမဳိ႕လယ္ေကာင္ေရစင္ေပၚက စာကုိ တက္ေရးခဲ့ တဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ပါတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံခ်င္လုိ႕ ဖုန္းဆက္လုိက္တာပါခင္ဗ်။ လုိ႕ေျပာလုိက္မိရပါတယ္။
အဲသည့္ကတည္းက မင္းပါမွန္း ငါသိတယ္ကြ လုိ႕ ဦးညဳိက ကၽြန္ေတာ္ကုိ ျပန္ေအာ္ပါတယ္။ သူ႕စကားလည္းဆုံးေရာ ကၽြန္ေတာ္တု႕ိႏွစ္ေယာက္လည္း အားပါးတရ ရယ္လုိက္မိၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြကုိ ႏွစ္ေယာက္သား အေတာ္ၾကာၾကာ ေျပာျဖစ္သြားတယ္။
ဖုန္းခ်ခါနီးက်ေတာ့မွ ဦးညဳိက ကၽြန္ေတာ္ကုိေျပာတယ္။
ဂ်င္မီေရ မင္းအတြက္ ငါ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနခဲ့တာကြာ။ မငး္သူငယ္ခ်င္းေတါကေတာ့ သူတို႕အျပစ္သူတုိ႕ အေစာၾကီးကတည္းက ၀န္ခံခဲ့ၾကတာမုိ႕ သူတုိ႕ ရင္ထဲမွာ ေပါ့ေန၊ ရွင္းေနမွာ ေသခ်ာတယ္။ မင္းက်ေတာ့ ၀န္မခံသူျဖစ္ေနေတာ့ကာ မင္းမွာ တစ္သက္လုံး တအုံေႏြးေႏြးနဲ႕ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။ မင္းလိပ္ျပာက မင္းကုိ တစ္ရံမလပ္ ေျခာက္လွန္႕ေနေတာ့မွာကုိ ေတြးမိျပီး ငါေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာကြ ေဟ့ေကာင္။ ေအး …အခုလုိ ဖုန္းဆက္ျပီး မင္းအျပစ္ မင္း၀န္ခံတာကုိ ငါတကယ္ ေက်းဇူး တင္တယ္ကြာ။ ေက်းဇူးတင္တယ္ဆုိတာကလည္း ငါ့အတြက္မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းအတြက္ပါပဲ ဂ်င္မီေရ တဲ့။
ဂ်င္မီ အျဖစ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္စာရင္းထဲက ေနာင္တ ၁၀၁မယ္ကုိ ရွင္းထုတ္ႏုိင္ေအာင္ ႏူိးေဆာ္ေပးလုိက္ပါေတာ့တယ္။ အဲသည့္ေနာင္တ မ်ဳိးကုိ ရွင္းထုတ္ဖုိ႕ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါတယ္။ ယခုအခါမွာေတာ့ အတိတ္ေၾကြးေတြ အကုန္ရွင္းျပီးသား ျဖစ္သလုိ ပဋိပကၡေတြကုိ ၾကား၀င္ေျဖရွင္းေပးသူေကာင္း တစ္ေယာက္ဘ၀ကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ေ၇ာက္လာခဲ့ပါျပီ။
ပဋိပကၡ ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲၾကီးၾကီး၊ အေျခအေန ဘယ္ေလာက္ပဲဆုိးဆုိး၊ ျပႆနာ ဘယ္ေလာက္ပဲတက္တက္၊ အတိတ္ကုိ သင္ပုန္းေခ်ျပီး ေက်ေအးတဲ့ အလုပ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွေနာက္မက်ဘူး ဆုိတဲ့အခ်က္ကုိ ဂ်င္မီက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေထာက္ျပႏုိင္ခဲ့ပါေသာ္ေကာခင္ဗ်ား။။။။။။။
No comments:
Post a Comment